Sign in or register
for additional privileges

Recovering Yiddish Culture in Los Angeles

Caroline Luce, Author

You appear to be using an older verion of Internet Explorer. For the best experience please upgrade your IE version or switch to a another web browser.

Moshe Shklar: Me and Van Gogh's Shoes

Ikh un Van Gogs Shikh —Me and Van Gogh's Shoes
From Khesbn (Reckoning) CITATION.
Translated by Miri Koral.

Now they’re at a standstill in a frame
and gaze at me from a wall,
and how my heart begins to ache –
I’d like to caress them most of all,
the old beat-up shoes
that once took me
along muddy roads,
and again I detect their scent.

I think I still hear their soles
tapping on the cobblestones
like a fish whose mouth
is dead but wants another gulp…

Paris is the place where
the hard-up artist Van Gogh
pulled these shoes off his feet
wearied of wandering about.

And now they watch him
on the brink of some calamity,
but can’t their voice still
describe the forest’s greenery?

And the shoes stumbled, possibly,
from Auschwitz to over here
and now, are they watching me
as from my eye I wipe a tear?

Two shoes in the painting by Van Gogh,
shoes from Paris covered in mud.
I imagine I feel their sorrow,
their pain engraved in my heart.

In my eye, all is secured
each color, each form
the green-blue, the hot-red,
to be carved into memory
and again brought into being
in days gray with grief and melancholy
like a long ago melody
that one finds oneself still humming.

All to be remembered, all treasured
and myself to be that mark
in a canvas, at its center
like a glimmering star.

איך און װאַן גאָגס שיך

איצט שטייען זיי שטיל אין אַ רעם
,און קוקן אויף מיר פֿון אַ װאַנט
און מיר האָט דאָס האַרץ זיך פֿאַרקלעמט
,איך װאָלט זיי געגלעט מיט דער האַנט
,די אַלטע צעדרייטע פּאָר שיך
װאָס האָבן אַ מאָל מיך געפֿירט
אויִף בלאָטיקע װעגן, און איך
.זייער ריח האָב איצטער דערשפּירט

,מיר דאַכט, איך הער אַלץ נאָך די זויל
װאָס פּליעסקעט אין שטייניקן ברוק
אַזוי װי אַ פֿיש, װאָס זײַן מויל
...איז טויט שׂוין נאָר װיל נאָך אַ שליוק

,האָט ער זיי, די שיך, אין פּאַריז
דער אָרעמער קינסטלער װאַן גאָג
אַראָפּגעשלעפּט פֿון זײַנע פֿיס
,אַ מידער פֿון װאַנדער בײַטאָג

און איצטער זיי קוקן אויף אים
,מיט פּעטליעס אַרום זייער האַלדז
און ס'קאָן שוין נישט מער זייער שטים
?דערציילן די גרינקייט פֿון װאַלד

און אפֿשר גאָר האָבן די שיך
פֿון אוישװיץ פֿאַרבלאָנדזשעט אַהער
און איצטער זיי קוקן אויף מיר
?װי כ'װיש פֿונעם אויג אויס אַ טרער

,צװיי שיך אינעם בילד פֿון װאַן גאָג
,פֿאַרבלאָטיקטע שיך פֿון פּאַריז
,מיר דאַכט זיך, איך פֿיל זייער קלאָג
.זייער פּײַן אין מײַן האַרצן פֿאַרקריצט


,אַלץ אין אויג פֿאַרהיטן
אַלע פֿאָרמען, אַלע פֿאַרבן
,די גרין־בלויע, רויט צעגליטע
אין זכּרון זיי פֿאַרקאַרבן
און אַרויסרופֿן זיי װידער
,אין גרויע טעג פֿון צער און אומעט
,אַזוי װי לאַנג געהערטע לידער
.װאָס אַליין זיך אָפֿט מאָל ברומען

אַלץ געדענקען, אַלץ פֿאַרהיטן
און אַליין אַ פּינטל װערן
אויף אַ קאַנװע אין דער מיטן
.װי אַ צאַפּלדיקער שטערן

Comment on this page

Discussion of "Moshe Shklar: Me and Van Gogh's Shoes"

Add your voice to this discussion.

Checking your signed in status ...

Previous page on path Moshe Shklar, page 6 of 8 Next page on path